Babybribing

Wim hing een dagje in West-Vlaanderen rond. Naar goede gewoonte werd hij daar vol getankt met louche verhalen. Met name over smeergeldenveloppen die sneller de kust bereiken dan een frigoboxtoerist die het lef heeft om de trein te nemen.
Genoeg voer om een avondje door te bomen over het systeem en fucked up en degoutant en ene pot nat. Maar overvloed leidt tot inflatie. Verontwaardigd, maar ook wat schouderophalend, houden we ons verder bezig met belangrijker zaken. Zoals daar zijn: de arm van Liv.
Die zat knel tussen de schooldeur. Ze hield er een blauwe plek en een pitsblaar aan over. Ik beging de stommiteit om deze toe te plakken met een megapleister, weliswaar eentje met lieveheersbeestjes op. Gedurende twee dagen vond ik niet de moed om hem er weer af te halen, maar gisteren achtte ik de tijd rijp. Verrassingseffect. Ze was er niet blij mee
Ik ook niet met wat ik zag. Het blauw was niet geel of paars geworden, maar neigde naar rood tot vuurrood. Ik kon alleen nog maar aan gangreen denken en probeerde haar ertoe te brengen mij haar arm te tonen. Zij zelf onderschatte de ernst van de situatie schromelijk en liet me sinds het euvel met de pleister niet meer in haar dichte nabijheid komen.
Ik putte mij uit met redelijke argumenten die mogelijk effect zouden hebben op een 3-jarige. “Als je mama niet laat kijken, moeten we naar het ziekenhuis en dan snijdt de dokter je arm er af.” Ze is omvermurwbaar. Wat me bij mijn laatste redmiddel brengt: omkoping. “Als je mama naar je arm laat kijken, krijg je daarna een ijsje.” Deal sealed. Smeergeld met de paplepel. Just sayin’…

Naam (verplicht)E-mailadres (verplicht)Website

Geef een reactie